Qi (ook wel ch’i, chi, ki of gi genoemd) is een fundamenteel concept van de Chinese cultuur, over het algemeen gedefinieerd als adem, levenskracht, levensenergie of spirituele energie die deel uitmaakt van alles wat bestaat. Verwijzingen naar qi of soortgelijke filosofische concepten als een soort metafysische energie die levende wezens ondersteunt, maken deel uit van veel religies, vooral in Azië.

Etymologisch bestaat het ideogram 氣 voor qi uit de karakters voor stoom (气), die tijdens het koken van rijst (米) afkomstig zijn.

Filosofische concepten

De filosofische concepten met betrekking tot Qi komen uit de oudste opgetekende geschiedenis van het Chinese denken. Een van de belangrijkste vroege figuren in de Chinese mythologie is de Gele Keizer (Huang Di). Hij wordt beschouwd als een cultuurheld die veel van wat later de traditionele Chinese geneeskunde werd, zou hebben verzameld en vastgelegd. Hoewel het concept van qi erg belangrijk is geweest in alle Chinese filosofieën, is de beschrijving van qi gevarieerd en zelfs tegenstrijdig.

Huang Di

Een belangrijk verschil draaide om de vraag of Qi bestaat als een van materie onafhankelijke kracht, of Qi voortkomt uit materie of omgekeerd, of materie voortkomt uit Qi. Sommige boeddhisten en taoïsten waren meer geneigd om er eerst naar te kijken, en vooral boeddhisten zagen materie als een illusie.

Daarentegen bekritiseerden neo-confucianisten het idee dat qi onafhankelijk van materie bestond. Ze geloofden dat qi voortkomt uit de eigenschappen van materie. De meeste theorieën die we vandaag kennen over qi als metafoor voor de fundamentele fysieke eigenschappen van het universum, werden de afgelopen duizend jaar gesystematiseerd en verspreid door neo-confucianisten. Kennis van deze theorieën werd uiteindelijk een vereiste voor Chinese dynastieën om examens voor overheidsfuncties te behalen.

Traditionele Chinese geneeskunde

Volgens de theorie van de traditionele Chinese geneeskunde zijn er natuurlijke patronen van qi die verband houden met het lichaam. Qi circuleert in kanalen die meridianen worden genoemd.

qi meridianen

Symptomen van verschillende ziekten worden gezien als een verandering of onevenwichtige beweging van qi door deze meridianen, of de onbalans van qi in de verschillende organen van Zang Fu. Traditionele Chinese geneeskunde probeert deze aandoeningen tegen te gaan door de stroom van qi door het lichaam te reguleren. Hiervoor worden verschillende therapeutische technieken gebruikt. Voorbeelden van dergelijke technieken zijn Reiki, Qigong, maar ook kruidengeneeskunde en diëten. Acupunctuur maakt gebruik van dunne metalen naalden die in de huid worden gestoken om qi om te leiden of in evenwicht te brengen.

Vechtsporten en Qi

Traditionele Aziatische zelfverdediging en vechtsporten hebben ook te maken met Qi. Interne systemen proberen bijvoorbeeld Qi te cultiveren en te sturen tijdens gevechten, naast het bevorderen van de gezondheid. Veel andere kunsten hebben een concept van qi in hun filosofieën. Qi is ook duidelijk te herkennen in namen als Qigong, Kiko (Japan), Reiki, Aikido.

Vechtsporten en Qi

Biologische processen

De aard van qi is zeer controversieel en de oude controverse binnen de Chinese filosofie erover bestaat nog steeds. Voor sommigen is Qi een pure metafoor voor biologische processen die overeenkomen met het westerse beeld van de ziel. Het is niet nodig om een ​​nieuwe vorm van biologie of een nieuwe natuurkunde aan te nemen om de implicaties ervan te verklaren. Volgens anderen is er een nieuw type biologie of natuurkunde met betrekking tot qi. Sinds het midden van de 19e eeuw zijn er pogingen ondernomen om Qi rechtstreeks in verband te brengen met bepaalde wetenschappelijke fenomenen. Filosoof Kang Youwei geloofde dat Qi synoniem was met het later verlaten concept van ether. Tot nu toe heeft de wetenschap geen afdoende beweringen overwogen dat qi een onafhankelijke kracht is. Beweringen dat het beheersen van qi ons in staat zou stellen om de normale fysieke en biologische processen te overstijgen, worden in de wetenschappelijke wereld als pseudowetenschap beschouwd.

De concepten van qi als een esoterische kracht zijn beter bekend in de westerse wereld, waar het soms wordt geassocieerd met new age-spiritualiteit. Deze ideeën spelen in China een ondergeschikte rol. Hoewel de traditionele Chinese geneeskunde daar vaak wordt beoefend en als effectief wordt beschouwd, wordt aangenomen dat esoterische noties van qi in tegenspraak zijn met het dialectische materialisme van het marxisme.

Boeddhisme

Het boeddhisme ziet het concept van qi heel anders. Gautama Boeddha bereikte zijn verlichting door te erkennen dat er geen ego (ik) is. Volgens hem is er geen individuele identiteit en is er alleen prana. Volgens zijn standpunt (dharma) is alles een manifestatie van prana en is prana de samenhang tussen alles. Prana is gebonden energie waar qi vrije energie is. Qi is aanwezig in de lucht en in de ether en wanneer de chi verenigd is, noemen ze het prana. Zolang de mens in een individueel ego gelooft, is de chi gebonden en blijft daarom prana, volgens zijn dharma. Begrijpen dat het ego niet bestaat, zal de prana terug veranderen in chi, wat de ultieme verlichting is.

Prana

Prana is volgens het boeddhisme wat de mens werkelijk is. Het hindoeïsme is gebaseerd op verschillende energiestromen, voor het boeddhisme is elke andere energiestroom een ​​transformatie van prana. Naropa ging hier als eerste volledig op in en beschreef dat prana kan worden omgezet in warmte (tummo), kracht, waarneming of helende energie.

Wetenschappelijk bewijs

Wetenschapperszijn het erover eens dat de resultaten die beoefenaars van de kunsten van zelfverdediging en patiënten van TCM beweren te verkrijgen door de toepassing van qi, kunnen worden verklaard zonder het esoterische proces aan te nemen. Er zijn geen overtuigende resultaten van dubbelblinde onderzoeken naar de werkzaamheid van op Qi gebaseerde TCM. Er is geen wetenschappelijk bewijs voor het bestaan ​​van qi of het nut van het gebruik van qi als metafoor. Sommige tegenstanders beweren dat qi gewoon een vorm van vitalisme is [1], een theorie die in het begin van de 19e eeuw grotendeels werd verlaten.

Trivia

In Tai Chi betekent Chi betekent hetzelfde als een ander Chinees karakter dat verschilt van 氣, het karakter voor qi. Beïnvloed door romanisering volgens WadeGiles, wordt Qi vaak voorgesteld als Chi. Dit zorgt vaak voor verwarring. De moderne spelling van Tai Chi is tài jí, dus het is meteen duidelijk dat het niet qì 氣 is, maar jí 極, wat extreem, laatste betekent.

Plaats een reactie